| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Anna Baumgart |
| Urodzenie | 1966, Wrocław |
| Wykształcenie | Wydział Rzeźby, ASP Gdańsk (dyplom 1994) |
| Zawód | artystka wizualna |
| Ruchy | sztuka krytyczna, sztuka feministyczna |
| Działalność i projekty | |
| Grupy i inicjatywy | Ogon żółwia (1994), Biuro Inicjatyw Twórczych (1998) |
| Kawiarnia artystyczna | Cafe Baumgart/Libera (1999–2006) |
| Kolekcje | |
| Wybrane instytucje | Hauser & Wirth; FRAC Poitou-Charentes; Zachęta; MAAK Collection; Śląskie Muzeum Sztuki; Filmoteka Muzeum Sztuki Nowoczesnej |
| Nagrody i stypendia | |
| 2005 | Stypendium Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego |
| 2001 | Stypendium Fundacji Kultury |
| 1995 | Nagroda Wojewody Gdańskiego za debiut 1994 |
Anna Baumgart jest znana jako twórczyni prac krytycznych i feministycznych, które realizuje w różnych mediach. W centrum jej zainteresowań stoją role społeczne kobiet oraz mechanizmy władzy i pamięci kulturalnej.
Życiorys i wykształcenie
Ukończyła Wydział Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku; dyplom obroniła w 1994 roku w pracowni prof. Franciszka Duszeńki. W latach 90. współpracowała z głównymi ośrodkami sztuki współczesnej w Gdańsku, angażując się w lokalne inicjatywy i projekty wystawiennicze.
W 1994 roku współtworzyła grupę „Ogon żółwia” razem z Norbertem Walczakiem. W 1998 roku powołała Biuro Inicjatyw Twórczych. W 1999 roku przeniosła się do Warszawy, gdzie z Zbigniewem Liberą założyła kawiarnię artystyczną działającą przy Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski.
Twórczość i tematy poruszane w pracach
Realizuje rzeźby, instalacje, performance, wideo, fotografię oraz tatuaż artystyczny. Najczęściej wykorzystuje film jako główne medium do prezentowania narracji i krytyki społecznej.
W swoich pracach zajmuje się problemami współczesnych kobiet i ich rolami życiowymi, stosując perspektywę feministyczną jako narzędzie krytyki. Tematyka obejmuje kwestie pamięci, tożsamości i kondycji społecznej w kontekście kultury wizualnej.
Wystawy i realizacje
Prezentowała prace zarówno na wystawach indywidualnych, jak i zbiorowych. Do ważniejszych indywidualnych ekspozycji należą: „Zakop rzeźbę Apolla” w PGS Sopot (2023), „Zaśpiewajcie, niewolnicy” w Bunkrze Sztuki w Krakowie (2014) oraz „Nie pamiętam, ale wyobrażam sobie” w Galerii Labirynt w Lublinie (2013).
Uczestniczyła też w wystawach grupowych, m.in. w projekcie „Chcemy całego życia. Feminizmy w sztuce polskiej” w PGS Sopot (2024) oraz w pokazie „Miczika nie boi się aeroplanów” w Muzeum Etnograficznym i Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (2020/2021). W 2018 roku zrealizowała reżyserię instalacji-performansu „Sprawa kobieca w Polsce” w Teatrze Nowym im. Kazimierza Dejmka w Łodzi.
Nagrody, stypendia i obecność w kolekcjach
Otrzymała nagrodę Wojewody Gdańskiego za najciekawszy debiut roku 1994 (nagroda przyznana w 1995 roku). Uzyskała stypendium Fundacji Kultury w 2001 roku oraz stypendium Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2005 roku.
Jej prace znajdują się w kolekcjach krajowych i zagranicznych, między innymi w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki, we FRAC Poitou-Charentes oraz w prywatnych i instytucjonalnych zbiorach takimi jak Hauser & Wirth i MAAK Collection.