| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Andreas Aurifaber |
| Data urodzenia | 1512 (1514?) |
| Miejsce urodzenia | Wrocław |
| Data śmierci | 12 grudnia 1559 |
| Miejsce śmierci | Królewiec |
| Zawód | lekarz, wykładowca |
| Funkcje | rektor Uniwersytetu w Królewcu, lekarz miejski, profesor |
| Wykształcenie | studia medyczne: Halle, Wittenberga, Padwa |
| Najważniejsze prace | |
| Wybrane publikacje | "Succini historia" (1551); Annotationes (1545); Consilia et epistolae Cratonis (1671) |
Andreas Aurifaber zasłynął jako lekarz i działacz reformacyjny pracujący w Królewcu oraz jako autor pierwszej znanej monografii poświęconej bursztynowi. Przez część życia pełnił funkcje akademickie i administracyjne przy uniwersytecie królewieckim.
Życiorys i wykształcenie
Był synem Valentina Goldschmidta, mieszczanina z Wrocławia, oraz Ursuli Kirstein. Jego brat, Joannes Aurifaber (1517–1568), był teologiem protestanckim. W latach 1527–1534 studiował medycynę na uniwersytetach w Halle i Wittenberdze, uzyskując tytuł magistra.
W 1544 roku uzupełnił studia medyczne na Uniwersytecie w Padwie przy wsparciu księcia Albrechta Hohenzollerna. Pobyt w Padwie poprzedził jego późniejsze związki zawodowe z dworem pruskim i z uczelnią w Królewcu.
Kariera zawodowa i działalność religijna
W 1539 roku objął stanowisko rektora Szkoły Mariackiej w Gdańsku, a od 1541 roku kierował Gimnazjum Akademickim w Elblągu. Po powrocie z Padwy został lekarzem przy dworze księcia Albrechta, a także tajnym radcą.
W Królewcu został profesorem medycyny i fizyki na uniwersytecie oraz pełnił funkcję lekarza miasta. Był rektorem Uniwersytetu w Królewcu w latach 1551, 1553 i 1558. W 1550 roku poślubił córkę teologa Andreasa Osiandra i zaangażował się w spory wokół jego poglądów; w 1554 roku, jako rektor, usuwał z uczelni przeciwników Osiandra.
Publikacje i badania nad bursztynem
W 1551 roku opublikował pracę poświęconą bursztynowi zatytułowaną Succini historia, którą uważa się za pierwszą monografię tej żywicy kopalnej. Książka ta przyniosła mu rozpoznawalność poza środowiskiem medycznym.
Do innych jego prac należą "Annotationes in Phaemonis libellum de cura canum" (Wittenberga 1545) oraz "Consilia et epistolae Cratonis" (Frankfurt 1671). Poświęcono mu też monografię: Полякова, И. А., 2013: Андреас Аурифабер (1513–1559) и его История янтаря, wyd. 2, Kaliningrad, s. 1–208, ISBN 978-5-903920-22-8.
